Beste Oosterhouters Coronavirus

Burgemeester Mark Buijs

Het laatste anderhalf jaar is door corona pijnlijk duidelijk geworden dat we niet altijd veilig zijn. Daar bovenop speelt ook het water in het uiterste zuiden van Nederland nu parten. Opgegroeid in een dorp aan de Maas (Herpt) en het hoogwater van 1993 en 1995 nog vers in mijn gedachten, laat me weer terugdenken aan die tijd.

Ik weet nog dat wij met zijn allen - onze familie en bekenden en anderen uit de Bommelerwaard - hebben geholpen met de evacuatie. Mijn broer had een agrarisch loonbedrijf. Met al het materieel dat een kar kon trekken gingen we de Heusdense brug over om te helpen. In de huizen werden spullen omhoog gezet. Of naar de zolder gebracht. Mensen pakten hun koffers voor een tijdelijk verblijf elders.

Dijken konden breken en vier tot zes meter water zou het gevolg zijn. De Bommelerwaard werd al gekscherend een badkuip genoemd die heel snel gevuld zou zijn. Al wat leefde en waar plaats voor was, moest mee. Koeien en varkens gingen in de veewagen en werden op andere plaatsen bij ons aan de andere kant van de Maas geplaatst. Eigenlijk was er geen ruimte, maar het gebeurde gewoon. Bovendien moest het vee worden gevoerd en gemolken. Een ongekende operatie. En na een dag, misschien wel etmalen, met zijn allen te hebben gewerkt, waren de belangrijkste zaken, mensen, dieren en emotionele persoonlijke bezittingen in veiligheid gebracht. We waren allemaal aan het eind van ons latijn, doodop!

De familie van de ‘overkant’ sliep overal, ook bij Christel en mij in de vesting Heusden. We woonden net samen en waren met wat kunst en vliegwerk in staat een aantal mensen te huisvesten. En wat was het spannend. Iedere dag liepen we ‘s morgens met onze gasten naar de dijk om te kijken of het water al was gezakt of erger nog, verder was gestegen. We probeerden onze gasten af te leiden om ze niet teveel over de ellende na te laten denken, ze hadden het lot toch niet in eigen handen. Gelukkig hielden de dijken het water tegen.

Zij hadden het geluk dat we het hoge water aan zagen komen en maatregelen konden nemen. Maar velen in Duitsland, België en zelfs Limburg hadden dit geluk niet. Dit heeft vele doden, ontheemden en ontredderde mensen tot gevolg gehad. Het verdriet is heel groot en onbeschrijfelijk. Het gaat nog jaren duren voordat echt alle fysieke sporen van deze ramp zijn uitgewist, waar de mensen uit Limburg alle hulp bij kunnen gebruiken. De emotionele impact zal misschien zelfs nog veel langer duren. Er zullen nog veel tranen vloeien. Maar ook daarmee kunnen we elkaar helpen.

Het is dankbaar werk om mensen in nood te kunnen helpen, maar het is nog mooier als we dit met elkaar op welke manier dan ook kunnen voorkomen.

Oosterhout, meer voor elkaar.

 

Mark Buijs, burgemeester van Oosterhout