Beste Oosterhouters

Dat evenement vond afgelopen weekend in het vestingstadje Heusden plaats.

De vesting geeft ook haar naam aan de gelijknamige gemeente Heusden. Heusden is een prachtig, pittoresk en door grachten omringd plaatsje aan de Maas. De vestingstad maakt deel uit van de Zuiderwaterlinie, net zoals Geertruidenberg en bijvoorbeeld ook de Linie van Den Hout. Er is een mooi stadshaventje dat omringd wordt door prachtige zeventiende- en achttiende-eeuwse panden en een molen. Dit stadshaventje was het decor van de finish van een twee kilometer lange zwemtocht, die aan een strekdam in een dode arm van de Maas begonnen was. Daar is overigens een prachtige camperplek voor de liefhebbers, maar dat terzijde.

Meer dan tweehonderd mensen hadden zich, financieel bijgestaan door vele sponsoren, ingeschreven voor deze tocht. De Lionsclub Heusden had dik een jaar geleden het idee opgepakt dit mooie evenement voor een nog mooier doel, namelijk het ondersteunen van de bestrijding van kanker, aan te pakken. Christel en ik kennen deze prachtige club van mensen heel goed en dus hadden we ons opgegeven om als vrijwilligers op deze bijzondere dag te helpen. Dit begon al op zondagmorgen zeven uur. Er moest voor de tweehonderd zwemmende helden veel worden opgebouwd.

Bij het opstaan om zes uur regende het helaas pijpenstelen. Maar dat deerde me eigenlijk niet. Het zou vandaag een weerzien worden met veel oude vrienden, die ik al een tijd niet meer had gezien en dat gold ook voor Christel. Aangekomen was het weerzien geweldig en onder het genot van een bakje koffie werden de taken verdeeld. Daarna gingen we snel aan de slag, want er moest enorm veel gebeuren. Ik mocht die dag dranghekken sjouwen, een ponton mee opbouwen, zwemkussentjes voor om je middel en boeien opblazen en deze voorzien van reclame, een touw en gewichten. We stonden onder een tent en de sfeer was gezellig.

Toen ik de heliumballonnen met de namen van de sponsors erop aan het opblazen was kwam er een vriendelijke oude dame op een stoel naast me zitten. Ze kon waarschijnlijk niet meer zo lang achtereen staan. Ze hielp mij door de ballonnen dicht te knopen en van een touwtje te voorzien. Ik dacht dat ze, net als Christel en ik, één van de vele vrijwilligers was. Het was een heel aardige en vrolijke vrouw en ik raakte al snel met haar in gesprek. Ik kwam erachter dat ze vierentachtig was. En dat ze ook nog eens de zwemtocht wilde doen. Ik stond werkelijk versteld, vooral ook omdat ze dit al voor de derde keer deed. Ze had zich doelbewust voorgenomen de finish te halen. Zoals velen zal ze ook een persoonlijke reden gehad hebben om aan dit evenement deel te nemen.

Ik kon de start vanaf de strekdam volgen. Daar hoorde ik dat ze de oudste deelnemer was. Na een zeer emotionele minuut stilte voor alle slachtoffers van de verschrikkelijke ziekte kanker en een warming-up, gaf burgemeester Willemijn van Hees met een luchthoorn het startschot. De vriendelijke oude dame was door Christel naar de start gebracht en stond daar beschermd door een wetsuit te wachten op haar beurt om te vertrekken. Ze werd door twee mensen over het deinende ponton naar het water gebracht. Ik maakte me wel een beetje zorgen over haar maar ze was vastberaden om dit avontuur voor de derde keer aan te gaan.

Later hoorde ik van Christel dat ze goed en onder een daverend applaus in het haventje was aangekomen. Uitgeput maar voldaan was ze door de brandweer en de reddingsbrigade bij de finish op de kant geholpen. Daar werd ze even gecontroleerd en kon ze even bijkomen in een rolstoel. Ze vroeg aan Christel of ze aan haar arm naar boven mocht lopen alwaar ze door Christel een medaille omgehangen kreeg en zich in de armen van haar twee dochters sloot. Deze straalden van trots op hun moeder. Maar ze waren ook opgelucht.

Aan het eind van het evenement maakte Commissaris van de Koning Ina Adema bekent dat door al deze zwemmende helden – met deze stoere dame voorop – het astronomische bedrag van 136.700 euro was opgehaald. Het is in deze tijden waarin mensen ook regelmatig tegenover elkaar staan fijn om te constateren – en in dit geval ook ontroerend om te zien – dat mensen ook veel voor elkaar over hebben.

Mark Buijs, Burgemeester Oosterhout